هم يشكون إلى رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلم إذ نزلت هذه الآية : ( إنّما وليّكم اللّه و رسوله - الآية إلى قوله : - الغالبون ) . فلمّا قرأها عليهم قالوا : رضينا باللّه و برسوله و بالمؤمنين . فأذّن بلال بالصلاة و خرج رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلم إلى المسجد و الناس يصلون بين راكع و ساجد و قائم و قاعد ، و إذا مسكين يسأل ، فدعاه رسول اللّه فقال له هل أعطاك أحد شيئا ؟ قال : نعم . قال : ماذا ؟ قال : خاتم من فضة . قال : من أعطاكه ؟ قال : ذاك الرجل القائم . فإذا هو عليّ بن ابى طالب ، قال : على أي حال أعطاكه ؟ قال : أعطانيه و هو راكع . فزعموا أن رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلم كبّر عند ذلك ، و قال : يقول اللّه تعالى : ( و من يتول اللّه و رسوله و الذين آمنوا فان حزب اللّه هم الغالبون ) . ابن عباس گفت : عبد اللّه بن سلام با گروهى از اهل كتاب هنگام نماز ظهر نزد پيامبر خدا آمدند و گفتند : يا رسول اللّه خانه‌هاى ما دور است و مسجدى جز اين مسجد پيدا نمىكنيم و قوم ما چون ديدند ما خدا و رسول او را تصديق مىكنيم و دين خود را ترك كرده‌ايم ، دشمنى با ما را آشكار كردند و سوگند خوردند كه با ما معاشرت و همنشينى نكنند و با ما سخن نگويند و اين براى ما ناراحت كننده است ، در اين هنگام كه آنان به پيامبر خدا شكايت مىكردند اين آيه نازل شد : « انما وليكم اللّه و رسوله - تا - هم الغالبون » پس چون اين آيات را بر آنان خواند ، گفتند : به خدا و رسول او و مؤمنان خرسند شديم ، در اين موقع بلال اذان نماز گفت و پيامبر به سوى مسجد رفت و مردم نماز مىخواندند برخى از آنان در حال قيام و برخى در حال ركوع و برخى در حال سجده بودند ، در اين زمان فقيرى سؤال مىكرد ، پيامبر او را خواند و به او گفت : آيا كسى به تو چيزى داده است ؟ گفت : آرى . گفت : چه چيزى ؟ گفت : انگشترى از نقره . گفت : چه كسى آن را به تو داد ؟ گفت : اين مرد كه در حال قيام است . گفت : آن را در چه حالتى به تو داد ؟ گفت : در حال ركوع به من داد . پنداشتند كه پيامبر خدا در اين هنگام تكبير گفت و فرمود : خداوند مىفرمايد : « و من يتول اللّه و رسوله و الذين آمنوا فان حزب اللّه هم الغالبون » .